De geleidde toer start met een degelijke uitleg over hoe de grotten zijn ontstaan. De exact 17,032 km lange tunnels hebben drie hoofdverdiepingen. De minst diepe verdieping bevindt zich op gemiddeld 1 meter onder de grond en heeft slechts een doorsnede van een 30tal cm. Etage – 2, meteen ook het niveau die wij gaan bezoeken, ligt een 4 tot 10 meter onder de grond en heeft een diameter van gemiddeld 2 tot 3 meter. De diepste tunnels bevinden zich op ongeveer 13 meter onder het aardoppervlak en hebben een gemiddelde doorsnede van 5 meter. Toch, de diepste tunnels opgemeten zitten tot 50 meter diep.
De drie hoofdverdiepingen zijn verbonden met spleten en kloven en kleinere tunnels. De meeste tubes hebben een lengte van ongeveer 3 meter met vertakkingen die een lengte kunnen hebben van 500 meter. Samen allen goed voor de 17 km lange vulkanische tunnels.
Als we enkel de lengte van de “Cueva Del Viento” in acht nemen, dan is dit de 5de grootste ter wereld, na de 4 grootste, allen in Hawaï. Toch, wat betreft de complexiteit en het labyrint scoort Tenerife het best! De ondergrond van Icod de los Vinos dat strekt tot aan de kust, kun je vergelijken met een oud blok kaas met gaatjes zegt de gids. De tunnels in Hawaï zijn tegenover de oude tunnels van Tenerife slechts 30 jaar jong. Er is geschat dat de levensduur van dit soort grotten ongeveer 500.000 jaar is. Het hele ondergrondse complex is gevormd door lava die van de oude krater (El Pico Viejo) bij een uitbarsting 27.000 jaar geleden, langs de oostelijke helling van de Teide naar beneden gleed. (Heel belangrijk voor tunnelvorming is dat er een helling is) Latere vulkaan activiteit droeg bij aan de ontwikkeling van dit doolhof van lava tunnels.
Lavatunnels worden gevormd als bovenop een actieve niet-visceuze lavastroom een ononderbroken harde korst ontstaat, die steeds dikker wordt en een dak vormt waaronder het gesmolten gedeelte van de lava verder kan stromen. Er zijn twee soorten lavatunnels: onder langgerekte stromen en onder pahoehoestromen.
Lava verlaat de plek van een uitbarsting meestal in langgerekte stromen. Deze lavastromen blijven heet van binnen terwijl de buitenkant afkoelt. Hierdoor ontstaat er geleidelijk een cocon van afgekoeld materiaal aan de zijkanten terwijl de lava verder stroomt. Deze cocon isoleert de lava die erdoor stroomt zodat deze niet stolt.
Verder van de plek van eruptie vandaan kan lava in een waaiervorm uitstromen, bijvoorbeeld vanaf het einde van een langgerekte stroom. Deze waaierstromen worden pahoehoes genoemd en vormen na stolling of een effen oppervlak of een oppervlak met typische "touwachtige" structuren. De lava kan op deze manier blijven stromen tot de bron geblokkeerd raakt. Onder het oppervlak kan de lava daarna nog steeds heet genoeg zijn om op een bepaalde plek onder de korst uit te barsten waarna opnieuw een waaiervormige uitstroming ontstaat. De vloeibare lava stroomt onder de korst vandaan om een lege tunnel achter te laten.
Het type tunnels zoals de Cuevas del Viento vertonen gewoonlijk markeringen van de verschillende stromingen. Op de zijkant van de muren zie je duidelijk de verschillende dieptes waarover de lava heeft gestroomd. Ze noemen dit “terrazas” in het Nederlands dus ook terrassen. Met dit pak informatie en met een speleologische helm op ons hoofd gezet, startte onze trip. De gids gaf ons ook nog even fier mee, dat de Cuevas del Viento, de enige ter wereld zijn die niet met verlichting worden gemanipuleerd, en die in hun echte originele vorm worden getoond. De minibus bracht ons naar een punt op 585 meter boven de zeespiegel. Meerbepaald naar het verlaten boerendorpje “Huerta de Cholugo”. De gids vertelt ons dat speleologen en ecologen sinds 1994 in deze omgeving werkten aan een restauratie van het historisch gebied. Ze maakten alles schoon en trachtten de antiquiteiten zo veel mogelijk op te schonen om zodat wij ze nu kunnen aanschouwen. Voor ze deze werken startten lag alles bedolven onder stof en mos. Het was een aangename verrassing dat we op de weg naar de grotten ook een stuk geschiedenis van de omgeving meekregen.
Dit dorpje zou een 80 jaar geleden nog 800 zakken aardappelen per jaar hebben geproduceerd.
De wandelwegjes maken het hier ook heerlijk om te wandelen. De plantengroei is rijkelijk en voorziet rotsrozen, pruimenbomen, heilige bomen (Acebiños), afstammelingen van de Laurisilva bomen en Torviscas struiken. Deze laatste werd en wordt nog steeds gebruikt bij ambachtelijk vlechtwerk. Er staan ook nog enkele ruïnes van boerenhuisjes die nog intact genoeg zijn om ons iets over hun bouwtechnieken van toen te vertellen. De muren werden gemaakt door het stapelen van grote brokken lava die ze gewoon uit de omgeving van de grond konden rapen. Een van de huisjes heeft nog een deeltje van het dak over, wat ons leert dat ze hier in die tijd zelf al rode dakpannen konden bakken. De Noordwestelijke grond was rijk aan rode klei. Niet alleen werden de huisjes met de hand gebouwd, ook het Koninklijk pad (Camino Real) werd steen voor steen, hand per hand gelegd. Dit pad was de enige weg om voeding en ijs uit de ijsgrotten (Cueva del Hielo) te transporteren. De breedte van het pad is exact de breedte van twee geladen muilezels. Door de muurtjes langs het pad vinden hier duizenden hagedissen en vele andere diertjes hun perfecte thuis.Hoger op dit Koninklijke pad, dalen we uiteindelijk de grotten in. Dat is waar we voor gekomen zijn. Ik moet toegeven dat ik toch wat opgewonden ben. Eens afgedaald in de grot, krijgen we een inzicht van wat de gids met de lava stromen en tunnels bedoelde.
Een fijn voorbeeld van de complexiteit van de geologie, met prachtige fenomenen zoals terrassen en stromen, en andere grillige formaties, verrasten ons. De tunnel heeft witte en oranje kleuren. Het wit is Silica (kiezelzuur) en gips, het oranje is oxidatie van ijzer.
Meestal hebben lavatunnels vlakke onder- en bovenzijdes, maar in deze tunnels zijn kleine stalactieten gevormd vanaf het plafond, door het druppelen van lava. Er zijn aan de binnenzijde ook sporen van lava spetters te vinden.
Het valt ons ook op dat zonder ons lichtjes op onze helmen deze tunnels verraderlijk donker lijken.
Omdat ik als de dood ben voor muizen en ratten, kan ik mij niet bedwingen om te vragen naar het leven hier in deze donkere diepte.
Verschiet nu niet, maar er zijn maar liefst 172 verschillende species, waarvan 52 echte troglobieten. (diertjes die in de echte donkere delen van de grotten huizen. Ze zijn volledig aangepast aan de totale duisternis en ontwikkelden betere smaak, reuk en gehoorzintuigen. De pigmentatie en het zicht verdwenen doordat die zonder invloed van licht totaal overbodig werden) Hier zijn de drie meest voorkomende de spin “Disdera Esquiveli”, de kever “Oromía Hephaestos, en de kakkerlak “Loboptera”.Ok, nu heeft die gids toch mijn aandacht verloren. Ik begin elk hoekje te inspecteren op ongewenste metgezellen. Slechts een paar minuutjes later vind ik al een eerste spin!
Recht boven ons bengelt dit blinkend zwart ding, net als 10-tallen meer, boven, naast en onder ons. Zonder het licht op onze helm zouden we niet eens weten dat ze er waren.
Gelukkig ben ik nu niet zo bang van spinnen. Integendeel, ze zijn waarschijnlijk meer bang van mij dan ik van hen. De grotten vertonen ook spleten in het plafond. Het resultaat van het intrekken van de massa. De wortels van planten en bomen vinden door deze openingen hun weg helemaal tot in de tunnels.
Hoe dieper we de tunnels inwandelen, hoe meer we inzicht kregen op de complexiteit. Een wirwar van tunnels en zijtunnels, groot en klein. Dit ondergronds complex is een mysterieus labyrint als je het mij vraagt.
We wandelen dieper en dieper, tot op een punt waar geen daglicht meer kon binnenvallen. De gids vroeg ons hier om 30 seconden complete stilte en tegelijkertijd ons licht uit te schakelen. Nu mag u mijn collega’s en ik, schizofrenen of compleet geschift noemen, maar alle drie hadden we op dat moment het gevoel dat we gevat werden door iets mysterieus. Niets om bang van te zijn, maar toch zo even een rilling….Wanneer we onze lichtjes weer aanklikten, nam ik nog wat foto’s en ja… ik stelde toch iets geheimzinnigs vast! Slechts 2 seconden zag ik de schim van een man, net toen ik een plaatje schoot. Geschokt nam ik vlug nog een tweede foto, maar dat was dan al te laat. Toch… kijk maar voor jezelf! Op de eerste foto zie je nog de vage afbeelding van het gezicht van de schim. Ik voel me opgetogen dat ik dit mocht beleven, deze twee onverklaarbare seconden, want die hebben mijn bezoek aan de Grotten van de Wind onvergetelijk gemaakt.

Praktische informatie:
De Vulkanische tunnels zijn sinds 20 juni 2008 open voor publiek, echter enkel op reservatie en onder begeleiding.
Tot eind december betaal je voor een rondleiding 6 euro. Kinderen en residenten betalen slechts 3 euro.
De prijs wordt begin januari 2009 aangepast.

Geschiedenis
1776: De gebroeders Bethencourt de Castro dalen af in de tunnels en ontdekken dat deze zich tot aan de Teide uitstrekken.
1891: Britse Speleologen tekenen een eerste plattegrond van de grotten. Daarbij ontdekten ze overschotten van begraven inboorlingen, die nu in het Museum voor wetenschap en natuur liggen.
1969: april, de eerste moderne onderzoeken startten. Deze werden gedaan onder leiding van de Sección de Exploraciones Vulcanoespeleológicas de La Guancha.
1973: Een kruipweg (nu gekend als de “El pozo de los ingleses” bracht Britse Speleologen tot in de middelste en de diepste hoofdtunnels.
1994: 20 september, het gehucht “Bario Cueva de Viento-Sobrado” werd officieel benoemd als natuurmonument. Daardoor is dit gebied beschermd tegen elke vorm van bebouwing.

De Naam:
Er hangen thermometers en vochtmeters, binnen en buiten de grotten. In de winter is het warmer binnen en in de zomer is het frisser binnen. De grot heeft 7 toegangen, die zich allen op een groot hoogteverschil bevinden. Het resultaat daarvan is dat de warme lucht in de winter de hoogste openingen verlaat en in de zomer de koude lucht de onderste openingen uitblaast. Dat geeft het gevoel dat er wind is, en daar hebben ook deze grotten hun naam aan te danken.

Bizar:
Op elke opening groeit een vijgenboom.

.           

TERUG